و حيات را فانى مىسازد ، و عدم حيات خود بزرگترين تاريكى است كه بالاتر از آن تاريكى نيست . زمين با اين فوائد و بركات اصل و پايه حيات و زندگانى است ، و آتش با افناء و اعدامش كه از بين برندهء زندگى مىباشد در حقيقت مرگ و نابودى است ، آيا حيات و مرگ با يكديگر فرقى ندارند و يا مرگ بر زندگى فضيلت دارد ، آرى همين اندازه براى آتش كافى است كه خداوند او را جايگاه كفار و منافقين قرار داده ، ولى در برابر آن زمين را براى پرهيزگاران بهشت جاودان معرفى فرموده است . استدلال دوم بشار بن برد اين است كه آتش همواره معبود بوده و از روز پيدايش مورد پرستش قرار گرفته است و لذا بر خاك فضيلت دارد ، اين برهان از دليل سابقش سست‌تر است زيرا كه آتش را جز مجوسيان كسى عبادت نكرده و او را مورد تكريم و تقديس قرار نداده است ، و حتى در اين باره گفته شده : مثل المجوسى في ضلالته * تحرقه النار و هو يعبدها اگر آتش تنها مورد پرستش مجوسيان بوده ، زمين از روزگاران بسيار دور معبود گروه زيادى از مردم قرار گرفته ، اقوام كثيرى از زمان‌هاى گذشته از زمين بت‌ها و هياكل ساخته و آن را مورد پرستش قرار داده و مىدهند ، و هنوز مردمان بت‌پرست در دنيا وجود دارند و بت‌هاى بزرگى ساخته و پرداخته شده است . شرافت و قداست زمين از اين‌جا معلوم است